Sabah evden çıkıyoruz, işe yetişme telaşıyla direksiyonun başına geçiyoruz. Daha ilk kilometrelerde trafik başlıyor. Bir araç önümüze kırıyor, biri sinyal vermeden şerit değiştiriyor, diğeri kırmızı ışıkta beklerken korna çalıyor. Bir anda sakin başlayan gün, birkaç dakika içinde öfkeye dönüşebiliyor.
Peki, trafikte neden bu kadar tahammülsüz ve kavga etmeye hazır hale geldik?
Elbette bunun tek bir nedeni yok. Trafik yoğunluğu, kurallara uymayan sürücüler, zaman baskısı ve şehir hayatının stresi önemli etkenler. Ancak bütün bunların altında giderek büyüyen başka bir sorun daha var: geçim derdi ve hayat pahalılığı.
Bugün milyonlarca insan güne hesap yaparak başlıyor. Kira, faturalar, market alışverişi, çocukların eğitim masrafları, kredi ve kredi kartı ödemeleri, otomobilin yakıtı, bakımı, sigortası… İnsanların omuzlarında her geçen gün biraz daha ağırlaşan bir ekonomik yük bulunuyor.
Direksiyonun başına oturan kişi çoğu zaman yalnızca trafikte değildir. Aklında ay sonu vardır. Ödenecek faturalar, yapılacak ödemeler, eve götürülecek para vardır.
Bu nedenle trafikte yaşanan küçücük bir olay, normal şartlarda birkaç saniyede unutulabilecekken, zaten birikmiş olan stresin üzerine eklenen son damla haline gelebiliyor.
Bir otomobilin önümüze kırması aslında yalnızca bir trafik ihlali. Fakat o anda zihnimizde sadece o araç yok. İş stresi, ekonomik kaygılar, yetişme telaşı ve gelecek endişesi de direksiyon başında bizimle birlikte oturuyor.
Üstelik otomobil kullanmak da artık başlı başına ciddi bir maliyet. Yakıt fiyatları, bakım giderleri, sigorta, kasko, lastik ve vergi yükleri sürücünün bütçesini zorluyor. Trafikte geçirilen her dakika da zaman ve yakıt kaybı anlamına geliyor.
Böyle bir ortamda insanlar daha çabuk geriliyor, daha kolay öfkeleniyor ve karşısındaki sürücüyü bir insan olarak görmek yerine “engel” olarak algılayabiliyor.
Asıl tehlike de burada başlıyor.
Bir korna, bir el hareketi, bir selektör derken tartışma büyüyor. Camlar açılıyor, araçlar duruyor, sözlü tartışmalar yaşanıyor. Bazen birkaç saniyelik öfke, geri dönüşü olmayan sonuçlara bile yol açabiliyor.
Oysa trafikte hepimiz aynı hayatın içindeyiz.
Korna çaldığımız sürücünün de belki evinde bekleyen çocuğu, ödemesi gereken faturası, yetişmesi gereken işi var. Önümüze geçen kişinin yaptığı hatayı savunmak mümkün değil. Ancak o hataya verdiğimiz tepkinin bizi nereye götüreceğini de düşünmek zorundayız.
Türkiye’nin trafik sorunu sadece yolları genişleterek veya yeni kurallar getirerek çözülecek bir mesele değil. Bir de toplumun ruh halini konuşmamız gerekiyor.
İnsanların kendisini ekonomik olarak güvende hissetmediği, gelecek konusunda kaygı taşıdığı ve günlük yaşamın sürekli bir mücadeleye dönüştüğü ortamda stresin sokağa ve trafiğe yansıması kaçınılmaz.
Bu yüzden trafikte sakinlik yalnızca sürücünün kişisel sorumluluğu değil, aynı zamanda toplumdaki genel huzurun da bir göstergesi.
Belki de direksiyon başında kendimize şu soruyu sormalıyız:
“Bu kavga gerçekten buna değer mi?”
Çünkü hayat zaten yeterince pahalı, yeterince zor ve yeterince stresli.
Bir de birbirimizin hayatını zorlaştırmayalım.
Trafikte kaybettiğimiz yalnızca zaman değil; bazen sabrımızı, sağlığımızı ve insanlığımızı da kaybediyoruz.